Fysieke touchpoints in de klantjourney: wat werkt

·

Je kunt een klantreis nog zo goed digitaal inrichten, op het moment dat iemand door de deur loopt, begint het opnieuw. Wat ziet die persoon? Wat moet hij zelf uitzoeken? Serviceafdelingen die alleen sturen op digitale kanalen missen precies dit stuk. En juist hier gaat het regelmatig mis.

Wat een fysiek touchpoint eigenlijk doet

Een fysiek touchpoint is elk moment waarop een klant in de fysieke ruimte iets ervaart dat zijn beeld van jouw dienstverlening beïnvloedt. Dat klinkt breed, omdat het breed is. Een wachtrij zonder uitleg is een touchpoint. Een balie zonder bewegwijzering ook. En een scherm dat aangeeft hoelang de wachttijd nog is, eveneens.

Het verschil met digitale touchpoints is dat je hier minder controle hebt over de volgorde. Online stuur je iemand door een funnel. In een servicekantoor of op een klantlocatie bepaalt de klant zelf waar hij kijkt, wat hij leest en of hij ergens op reageert. Dat vraagt een andere aanpak dan een goed ingerichte app of een heldere bevestigingsmail.

Wat serviceafdelingen hier vaak fout doen, is denken in middelen in plaats van in momenten. Ze plaatsen een scherm omdat het kan, niet omdat er een concreet probleem is dat dat scherm oplost. Het gevolg: een ruimte vol infrastructuur die niemand gebruikt, en klanten die alsnog aan de balie vragen wat ze al op het scherm hadden kunnen lezen.

Van moment naar meting: hoe je weet of het werkt

Het lastige aan fysieke touchpoints is dat ze moeilijker te meten zijn dan digitale. Je hebt geen klikdata, geen sessieduur, geen heatmap. Toch kun je hier prima meten, als je weet waar je op moet letten.

Begin met contactreden-analyse. Bijhoud welke vragen klanten stellen bij de balie of aan de telefoon nadat ze de ruimte al hebben betreden. Als twintig procent van de gesprekken begint met “waar moet ik zijn?”, dan is er een navigatieprobleem. Dat probleem ligt niet bij de medewerker, maar bij de inrichting van de ruimte.

Een tweede maatstaf is first contact resolution op locatie. Hoeveel klanten vertrekken met hun vraag beantwoord, en hoeveel moeten terugkomen of worden doorgestuurd? Als dat percentage laag is, kijk dan eerst naar de informatie die beschikbaar is vóór het gesprek begint. Schermen, borden, folders en displays hebben allemaal de potentie om een gesprek te voorkomen of te verkorten.

Wachttijdbeleving is een derde maatstaf die te weinig aandacht krijgt. Objectieve wachttijd en ervaren wachttijd zijn niet hetzelfde. Klanten die weten hoelang ze wachten, ervaren die tijd als korter. Dat is geen psychologische truc, dat is meetbare werkelijkheid. Serviceafdelingen die dit serieus nemen, gebruiken informatiedisplays om verwachtingen te managen, niet alleen om reclame te tonen. Zo’n display hoeft niet ingewikkeld te zijn. Een scherm dat de wachttijd aangeeft en uitleg geeft over de volgorde van behandeling, doet al een groot deel van het werk. Bij leveranciers als https://www.signin.nl/producten/reclamezuilen zie je dat dit soort displays ook in eenvoudige opstelling beschikbaar is, zonder dat je een heel systeem hoeft te implementeren.

De kloof tussen beleid en balie in de praktijk

Hier zit de kern van het probleem dat ik in de praktijk het vaakst tegenkom. Het beleid zegt: de klant staat centraal. De balie ziet dagelijks dat klanten niet weten waar ze moeten zijn, niet begrijpen wat de procedure is en gefrustreerd raken door informatie die ze te laat krijgen. Die kloof is niet nieuw, maar wordt zelden opgelost met de juiste middelen.

De eerste stap is een klantjourney-audit op locatie. Loop de route die een klant loopt, van de ingang tot het moment dat hij geholpen is. Noteer elk moment waarop je als buitenstaander twijfelt. Waar is de bewegwijzering onduidelijk? Waar ontbreekt informatie? Waar is de wachttijd niet gecommuniceerd? Dat zijn de touchpoints die aandacht nodig hebben.

De tweede stap is prioriteren op basis van contactvolume. Niet elk probleem is even groot. Een onduidelijk bord bij een deur die zelden gebruikt wordt, heeft minder impact dan een ontbrekende instructie bij de aanmeldprocedure die elke klant doorloopt. Gebruik je contactreden-analyse om te bepalen waar de meeste frictie zit.

De derde stap is testen, niet implementeren. Veel serviceafdelingen slaan deze stap over. Ze vervangen een bord door een scherm en concluderen na drie maanden dat het werkt, zonder te meten of de contactredenen zijn veranderd. Stel een nulmeting in, voer de aanpassing door en meet opnieuw. Zo weet je of het touchpoint daadwerkelijk bijdraagt aan minder frictie of alleen maar duurder is.

Wat daarbij helpt, is medewerkers aan de balie actief betrekken. Zij zien dagelijks welke vragen terugkomen, welke uitleg ze steeds opnieuw geven en waar klanten afhaken. Die kennis is waardevoller dan elke klanttevredenheidssurvey. Gebruik het.

Veelgestelde vragen over fysieke touchpoints in de klantjourney

Wat is het verschil tussen een touchpoint en een kanaal?

Een kanaal is het medium waarlangs contact plaatsvindt, zoals telefoon, e-mail of een fysieke locatie. Een touchpoint is een specifiek moment binnen dat kanaal waarop de klant iets ervaart. Eén kanaal bevat meerdere touchpoints. Een bezoek aan een servicekantoor omvat de ingang, de wachtrij, het gesprek en de uitgang, elk afzonderlijk een touchpoint met eigen impact op de beleving.

Hoe meet je de effectiviteit van een informatiedisplay op locatie?

Kijk naar de contactredenen bij de balie voor en na plaatsing. Als het display informatie geeft over de procedure, zou het aantal vragen over die procedure moeten dalen. Combineer dat met een korte observatie van hoe klanten het display gebruiken. Kijken ze ernaar? Passen ze hun gedrag aan? Dat geeft meer inzicht dan een tevredenheidsscore achteraf.

Waarom scoren fysieke servicelocaties vaak lager op klanttevredenheid dan digitale kanalen?

Digitale kanalen zijn makkelijker te optimaliseren op basis van data. Bij fysieke locaties ontbreekt die feedbackloop vaak. Klanten die gefrustreerd zijn, zeggen dat zelden hardop ter plekke. Ze geven een lage score in een enquête, of ze komen niet terug. Serviceafdelingen die geen structurele meting hebben op locatieniveau, missen die signalen en sturen op aannames in plaats van feiten.

Meer om te lezen